تسلسل

كهكشانها به مثابه گردابهايي مي باشند كه جريان ماده و انر‍‍‍‍ژي را به داخل سياهچاله هايي كه در مركز آنها واقع  هستند، هدايت مي كنند. يعني به نرتيب از افق رويداد ( ديسك ماده و انرژي گردان حول سياهچاله) تا لبه هاي كهكشان اين جاذبه وجود دارد. پس اين جاذبه بايد در لبه هاي كهكشان كمتر و هرچه به مركز نزديك مي شويم بيشتر باشد. شايد نيروي جاذبه اي كه وويجرها را در خارج از منظومه شمسي تحت تاثير قرار داده ناشي از همين امر باشد.

نكته مهمتر اين است كه ماده تاريك كه در مناطق به ظاهر خالي هستند در هنگامي كه اين نيروي جاذبه در آنها اثر مي كند، به طرف لبه كهكشان كشيده مي شوند و به واسطه به حركت درآمدن ، تبديل به ماده مرئي مي گردند.

پس اين دور تسلسلي است كه ماده تاريك خارج كهكشاني به ماده مرئي و از آنجا به مركز سياهچاله رهسپار مي گردند. و اين عمل ميلياردها سال است كه ادامه دارد. در عوض انرژي بسياري از مركز سياهچاله به فضا فرستاده مي شود كه در نقطه پايان حركت مجددا" به ماده تاريك (ماده نامرئي و بي حركت) خارج كهكشاني تبديل مي گردد.

مسير شهابها