در هر نظرش مضمر صد گلشن و كاشانه

چون كشتي بي لنگر كژ مي شد و مژ مي شد

در حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

گفتم ز كجايي تو تسخر زد و گفت اي جان

نيميم ز تركستان نيميم ز فرغانه

نيميم ز آب و گل نيميم ز جان و دل

نيميم كف دريا باقي همه دردانه

گفتم كه رفيقي كن با من كه منت خويشم

گفتا كه بنشناسم من خويش ز بيگانه

من بي سر و دستارم در خانه خمارم

يك سينه سخن دارم زان شرح دهم يا نه

                                                مولانا