محو و هم شکل و صفاتِ او بشو

نور خواهی مستعد نور شو

دور خواهی خویش بین و دور شو

                  مثنوی معنوی

سرکه را بگذار و می خور انگبین

حکم بر دل بعد ازین بی واسطه

حق کند چون یافت دل این رابطه

                 مثنوی معنوی

الله الله پا منه از حّد به بیش

               مثنوی معنوی

که تو خود را نیک مردم دیده ای

                   مثنوی معنوی

تو مدان روشن مگر خورشید را

             مثنوی معنوی

پیش آن فریادرس فریاد کن

                مثنوی معنوی

ای بسا بسته به بند ناپدید

بند آهن را توان کردن جدا

بند غیبی را نداند کس دوا

             مثنوی معنوی

تا نبیند قبح ریش خویش کس

آن مگس اندیشه ها وان مال تو

ریش تو آن ظلمت احوال تو

              مثنوی معنوی

نقشهای غیب را آیینه شد

             مثنوی معنوی

اندر استکمال خود دَه اسبه تاخت

                     مثنوی معنوی

مرگ یاران در بلای مُحترز

               مثنوی معنوی

هستی همچون شب خود را بسوز

در من و ما سخت کردستی دو دست

هست این جمله خرابی از دو هست

                    مثنوی معنوی

دل ز اندیشهء بدی در پیش او

               مثنوی معنوی

پس کجا بی صیقل آیینه شوی

                    مثنوی معنوی

کش نداند بُرد از ره ناقلی

تو برو در سایهء عاقل گریز

تا رهی زان دشمن پنهان ستیز

                مثنوی معنوی

بار دیگر خوب و خوب آوازه شو

                    مثنوی معنوی

مر ترا آن می رسد ای کامران

             مثنوی معنوی

آدمی سوز است و عین آتش است

                    مثنوی معنوی

تا ابد با خویش کور است و کبود

                  مثنوی معنوی

بی پناهت غیر پیچاپیچ نیست

                  مثنوی معنوی

بحر را گُنجایی اندر جوی نیست

بس کنم گر این سخن افزون شود

خود جگر چبود که خارا خون شود

این جگرهاخون نشد نز سختی است

غفلت و مشغولی و بدبختی است

خون شود روزی که خونش سود نیست

خون شو آن وقتی که خون مردود نیست

                        مثنوی معنوی

کآبِ رو بردی پی نانِ سپید

             مثنوی معنوی

زانکه باد ناموافق خود بسی است

                          مثنوی معنوی

نگذرد ز اِشکاف بینیهای خویش

                       مثنوی معنوی

عقل کل مغزست و عقل جزو پوست

                  مثنوی معنوی

او به ماندن کم شود بی هیچ بُد

تا که هیزم می نهی بر آتشی

کی بمیرد آتش از هیزم کشی

نار بیرونی به آبی بفسرد

نار شهوت تا به دوزخ می برد

                 مثنوی معنوی

تیغ را در دست هر ره زن مده

              مثنوی معنوی

دست در آب حیاتی نازدن

در شب تاریک جوی آن روز را

پیش کن آن عقل ظلمت سوز را

در شب بد رنگ بس نیکی بود

آب حیوان جفت تاریکی بود

                مثنوی معنوی

                                      تبیان