دانکه بهر خویش چاهی می کنی

گر ضعیفی در زمین خواهد امان

غلغل افتد در سپاه آسمان

                  مثنوی معنوی

چند بفریبد مرا این دهر چند

سخت درماند امیر سُست ریش

چون نه پس بیند نه پیش از احمقیش

                   مثنوی معنوی

از ذهاب و از ذهب وز مذهبت

کین سه را خصم است بسیار و عدو

در کمینت ایستد چون داند او

                       مثنوی معنوی

حفره کن زندان و خود را وارهان

                 مثنوی معنوی

عقلها مر عقل را یاری دهد

             مثنوی معنوی

سر که عقل از وی بپرّد دُم شود

                      مثنوی معنوی

تا چه با پهناست این دریای عقل

                        مثنوی معنوی

بس جهند از مار سوی اژدها

حیله کرد انسان و حیله ش دام بود

آنکه جان پنداشت خون آشام بود

در ببست و دشمن اندر خانه بود

حیلهء فرعون زین افسانه بود

                      مثنوی معنوی

کان طرف یک روز ذوقی رانده است

                        مثنوی معنوی

سوی او نفرین رود هر ساعتی

نیکوان رفتند و سنّتها بماند

وز لئیمان ظلم و لعنتها بماند

                مثنوی معنوی

مکرها بس دیده ام از زید و بکر

من هلاک فعل و مکر مردمم

من گزیدهء زخم مار و کژدمم

مردم نفس از درونم در کمین

از همه مردم بتر در مکر و کین

                   مثنوی معنوی

                                                                   ولتر

فكر كردن را متوقف كن،

آيا مي تواني به دنباله ي توهمات پايان دهي؟

توقف نكن،حركت كن.

كمي شهامت،

عمل كن،

منفعل نباش.

آيا مي تواني از چنگال باورها و پيش فرض ها و حماقت ها رها شوي؟

نتيجه ي افكار احمقانه،رفتار احمقانه است.

و نتيجه ي افكار خردمندانه ،

رفتار خردمندانه.

از حاصل امور غافل مشو.

ما با ذهنمان زندگي مي كنيم.ذهني كه مخزن گذشته است.

و اين تضاد آفرين است.ذهني كه پر است از توهمات و ارزش هاي خيالي.

و اين فاجعه آفرين و رنج آور است...

ما بايد از افكار رها شويم.فكر از گذشته است.

گذشته باد است،توهم است.

اهميت دادن به افكار يعني اهميت دادن به گذشته و ديگران

افكار خيال اند،

اين فقط آزادي است كه سرشار است،

سرشار از زندگي...

بياييد سبكبار فكر كنيم!

بياييد سبكبار زندگي كنيم.

                                                ایمان روشنگر

راه آن باشد که پیش آید شهی

شاه آن باشد که از خود شه بود

نی به مخزنها و لشکر شه شود

                     مثنوی معنوی

زان حسد دل را سیاهیها رسد

خاک شو مردان حق را زیرپا

خاک بر سر کن حسد را همچو ما

                         مثنوی معنوی

عیسی جان پای بر دریا نهاد

چونکه عُمر اندر ره خشکی گذشت

گاه کوه و گاه دریا گاه دشت

موج خاکی وهم و فهم و فکر ماست

موج آبی محو و سُکرست و فناست

گفت و گوی ظاهر آمد چون غبار

مدتی خاموش خو کن هوش دار

                    مثنوی معنوی

می زنیم از سوز دل دمهای سرد

ما به گفتار خوشت خو کرده ایم

ما ز شیر حکمت تو خورده ایم

الله الله این جفا با ما مکن

خیر کن امروز را فردا مکن

می دهند دل مر ترا کین بی دلان

بی تو گردند آخر از بی حاصلان

ای که چون تو در زمانه نیست کس

الله الله خلق را فریاد رس

                   مثنوی معنوی

هر که را دردست او بُردست بو

هر که او بیدارتر پُر دردتر

هر که او آگاه تر رخ زردتر

                  مثنوی معنوی

آه آهست از میان جان روان

منگر اندر ما مکن در ما نظر

اندر اکرام و سخای خود نگر

ما نبودیم و تقاضامان نبود

لطف تو ناگفتهء ما می شنود

            مثنوی معنوی

لقمهء هر گربهء درّان شود

چون برآرد پر بپرّد او بخود

بی تکلّف بی صفیر نیک و بد

                   مثنوی معنوی

بوی گُل را از که یابیم از گُلاب

              مثنوی معنوی

چند پنداری تو پستی را شرف

                  مثنوی معنوی

رو سر خود گیر و سرگردان مشو

                   مثنوی معنوی

رنگ چون ابر است و بی رنگی مهی است

اهل صیقل رسته اند از بو و رنگ

هر دمی بینند خوبی بی درنگ

رفت فکر و روشنایی یافتند

نحر و بحر آشنایی یافتند

مرگ کین جمله ازو در وحشتند

می کنند این قوم بر وی ریشخند

کس نیابد بر دل ایشان ظفر

بر صدف آید ضرر نه بر گُهر

              مثنوی معنوی

گندم جمع آمده گُم می کنیم

می نیندیشیم آخر ما به هوش

کین خلل در گندم است از مکر موش

موش تا انبار ما حفره زدست

وز فنش انبار ما ویران شدست

اول ای جان دفع شرّ موش کن

وانگهان در جمع گندم جوش کن

گر نه موشی دزد در انبار ماست

گندم اعمال چل ساله کجاست

                 مثنوی معنوی

تا صفاتت ره نماید سوی ذات

بت پرستی گر بمانی در صور

صورتش بگذار و در معنی نگر

لفظها و نامها چون دامهاست

لفظ شیرین ریگ آب عمر ماست

                     مثنوی معنوی

یا ز گاف و لام گُل گُل چیده ای

گر ز نام و حرف خواهی بگذری

پاک کن خود را ز خود هین یکسری

خویش را صافی کن از اوصاف خود

تا ببینی ذات پاک صاف خود

                  مثنوی معنوی

صد حجاب از دل به سوی دیده شد

                          مثنوی معنوی

لیک شد زان نیش و زین دیگر عسل

                  مثنوی معنوی

مست عقل است او تو مجنونش مخوان

                     مثنوی معنوی

کز تو مجنون شد پریشان و غوی

از دگر خوبان تو افزون نیستی

گفت خامش چون تو مجنون نیستی

                       مثنوی معنوی