اخترشناسان به کشف صدها سیاهچاله در اعماق کهکشان های پر گرد و غبار در فاصله میلیاردها سال نوری موفق شدند.
این انبوه سیاهچاله های رو به رشد توسط تلسکوپ های فضایی «اسپیتزر» و «چاندرا» آژانس فضانوردی امریکا (ناسا) رصد شده اند. این کشف نشان می دهد که صدها میلیون سیاهچاله دیگر در کهکشان جوان ما وجود دارد که تعداد آنها دو برابر کل رقمی است که تاکنون در این فاصله شناسایی شده است. به گفته این محققان سیاهچاله های فعال و بسیار بزرگ همه جا در کائنات اولیه وجود داشته اند. این یافته ها همچنین نخستین مدرک علمی صریح است که نشان می دهد اکثریت کهکشان ها در فواصل دور در کائنات دوران جوانی خود را صرف ساختن ابرسیاهچاله ها در هسته هایشان کرده اند. این کشف جدید به محققان و منجمان کمک می کند که به سوالات اساسی شان درباره چگونگی تکامل کهکشان ها پاسخ دهند. این مشاهدات به عنوان بخشی از «پژوهش عمقی منشأها در رصدخانه های بزرگ» صورت گرفته که هدف از انجام آن بررسی حساس و دقیق کائنات دوردست در طول موج های چندگانه است.

                                                                        روزنامه اعتماد

ستاره‌شناسان آمریكایی و اروپایی در تلاش گسترده برای شناسایی هر چه بیشتر سیاه چاله‌های غول پیكر كه در گوشه گوشه فضا پنهان شده‌اند به یافته‌های مهمی دست یافتند.
ستاره‌شناسان دریافته‌اند كه بسیاری از این سیاه‌چاله‌ها باید در پشت ابرهای ضخیمی از ذرات گرد و غبار پنهان شده باشند.
این توده‌های گرد و غباری تنها این اجازه را می‌دهند كه قویترین پرتوهای ایكس درخشش داشته باشند.
این یافته جدید در خصوص سیاه چاله‌ها، بخشی از مطالعه دانشمندان و ستاره شناسان در خصوص تشعشات ایكس در فضا بوده است.

 

                                                 خبرگزاری ایسنا

نتایج تحقیقات دو ستاره شناس استرالیایی نشان می دهد، در صورتی که انسان با فضاپیما وارد میدان جاذبه سیاه چاله ای شود، هرگز نمی تواند از آن خارج شود ولی می تواند تا زمانی که "یکتایی" مرکزی آن پایان بیابد در داخل سیاه چاله یک زندگی طولانی داشته باشد.
گریانت لوئیس و جولیانا کوان از دانشگاه سیدنی استرالیا در این بررسی ها نشان دادند، جاذبه سیاه چاله از حالت فضا - زمان برخوردار است. وقتی یک مشاهده کننده جسمی را در مسیر افق حوادث سیاه چاله مشاهده می کند، خواهد دید که زمان برای این جسم بسیار کندتر از زمان طبیعی می گذرد. این مسئله براساس تئوری نسبیت انیشتن قابل توضیح است.
برای مثال اگر این جسم یک ساعت باشد، ما حرکت عقربه های آن را کندتر می بینیم. پس از آنکه جسم به افق حوادث رسید، اگر از خارج به آن نگاه کنیم می بینیم که حتی زمان متوقف می شود .
تحلیل های این محققان استرالیایی که در مجل "مباحثات انجمن ستاره شناسی استرالیا" منتشر شده است ، نشان می دهد برخلاف آنچه که تاکنون تصور می شد، روشی برای طولانی کردن دوره زندگی در داخل سیاه چاله وجود دارد. این روش که براساس نسبیت فضا -زمان سیاه چاله است می تواند فضاپیما را با تغییر آهسته محل توقف برای مدت طولانی سالم نگه دارد.
بنابراین گزارش این دو ستاره شناس در تحقیق خود خطاهای فرضیه های قبلی را اثبات کرده اند. مدل های قبلی براین پایه استوار بود که اجسام در افق حوادث در یک حالت سکون باشند. در این صورت جسم در این منطقه تنها برای یک دوره کوتاه زندگی می کند، این درحالی است که براساس مدل جدید این دو دانشمند، حرکت آهسته جسم در افق حوادث باعث زندگی طولانی آن می شود.

 

                                                                                 خبرگزاری مهر

هاله های بزرگ نقاط تاریک به دور سیاهچاله ای که شامل ۳ میلیون جرم خورشیدی است ، می چرخد.
کل اجرام کهکشان راه شیری در حدود ۱۰۰میلیون جرم خورشیدی است که رقم بزرگی برای ماست ، اما میان دیگر کهکشان ها رقم متوسطی به حساب می آید. حال تصور کنید که یک کهکشان با کهکشان دیگری که شبیه خودش است مواجه می شود.
کهکشان اول به منظور ایجاد یک کهکشان بزرگتر و باشکوه تر با دومی ادغام می شود.کیهان شناسان فکر می کنند این دلیل چگونه بزرگ شدن کهکشان طی یک فرآیند پیچیده و مستمر است.
دانشمندان با استفاده از ابررایانه ها در شبیه سازی تداخل کهکشانی ، ساختار جدیدی از شکل گیری هاله های گازی را که می تواند منطقه وسیعی به اندازه چند هزار سال نوری به وجود آورد، مشاهده کردند. اینشتین تئوری نسبیت عمومی را حدود ۹۰سال پیش ارائه کرد که در ارتباط با رفتارهای جاذبه توضیحاتی می داد و یکی از پیامدهای اصلی این نظریه که هنوز به اثبات نرسیده ، وجود امواج گرانشی است.
با توجه به این که ادغام یک جفت سیاهچاله عظیم (SMBH) منابع قدرتمند ارسال امواج گرانشی را به وجود می آورد ، به وجود آمدن شرایط لازم برای ادغام ۲ سیاهچاله اهمیت بالایی دارد. یک SMBH دو تایی از دو SMBH که به دور مرکز جرمشان در حال چرخش هستند ، تشکیل شده است.
ممکن است تداخل سیاهچاله ها براساس وجود مکانیسمی که جدایی تقریبی آنها را کاهش می دهد صورت پذیرد یا نپذیرد. شاید یک جفت SMBH با ستاره ها و گازهای اطرافشان در تعامل باشند. هم ستاره ها و هم بخارات گازی شکل ، یک نیروی اصطکاکی را به سیاهچاله ها اعمال می کنند. این نیرو انرژی حرکت مداری سیاهچاله ها را می گیرد ، در نتیجه انفصال میان آنها بتدریج کاهش می یابد. هنوز مشخص نیست که این اثر مربوط به ستارگان است یا گازهای اطراف آنها که به این فرآیند منجر می شود.
به منظور مدل سازی تداخل کهکشانی ، دانشمندان ابتدا از یک برنامه رایانه ای که براساس مشاهدات و فرضیات نوشته شده بود ، استفاده کردند. در این مدل کهکشان ها با هاله های وسیعی از نقاط تاریک و کهکشان های مارپیچی که شامل ستارگان زیادی بود ، احاطه شده اند. دانشمندان دریافتند زمانی که کهکشان های ادغام شده شامل مقداری گاز هستند سیاهچاله های آنها در بیشتر موارد یک سیستم دوتایی جفتی را به جود می آورند. اینجا بود که دانشمندان پیش بینی کردند آنها باید امواج گرانشی قوی را به وجود آورند. از آنجا که پخش این امواج انرژی سیاهچاله ها را می گرفت سیاهچاله ها در نهایت پس از یک میلیون سال از جفت شدن می توانستند ادغام شوند.
مطالعات اخیر هنوز نتوانسته نقش گازها را در پیشرفت تکامل و شکل گیری یک جفت سیاهچاله نشان دهد. تئوری ها و مشاهدات حاکی از آن است که در نواحی مرکزی باقیمانده ، پس از تداخل ، مقادیر عمده ای گاز وجود دارد. شبیه سازی های رایانه ای نگرش جدیدی را بر چگونگی جفت شدن و ادغام سیاهچاله ها ارائه کرده و بر نقش حیاتی عناصر گازی شکل کهکشان بر تعیین سرنوشت سیاهچاله ها تاکید دارد. کهکشان هایی همچون کهکشان راه شیری دارای اینچنین قرصهای موثر گازی شکل نیستند. تداخل کهکشانی در شکل گیری اینچنین ساختارها بسیار مهم است.
ابتدا شبیه سازی ها به منظور نشان دادن شکل گیری این ساختار در تداخل کهکشانی بود. طبیعی است که فرض کنیم منابع عظیم گازهای موجود در این قرص مرکزی نشان دهنده سوختی است که سیاهچاله مرکزی را تغذیه کرده است و هسته مرکزی فعال کهکشانی را قدرت می بخشد.کشف امواج گرانشی ناشی از تداخل سیاهچاله هاله بزرگ نمی تواند بزرگترین گواه ما از یکی از تئوری های فیزیک بنیادی (تئوری نسبیت) باشد، اما می تواند دلیلی بر سناریوی ما از تکامل و شکل گیری کهکشان باشد. این یکی از زیباترین نمونه های ارتباط عمیق بین فیزیک بنیادی و فیزیک کیهانی است.
احتمال تداخل ۲ کهکشان با جرم مساوی کمتر از احتمال تداخل ۲کهکشان با جرم متفاوت است البته همیشه غیرممکن نیست.
کهکشان منا در حال برخورد با بزرگترین همسایه خود Andromeda است.
این اتفاق در ۳ میلیون سال دیگر خواهد افتاد و در نتیجه این برخورد قرص (disk) نابود می شود و یک کهکشان بیضی شکل وجود می آید.

 

                                                        روزنامه جام جم

ماهنامه علمی "نیوتن" در شماره ماه سپتامبر خود با طرح سوالی درخصوص قبل و سرآغاز انفجار بزرگ و تشکیل کیهان، دیدگاه های چهار دانشمند بزرگ دنیا را در این مورد پرسیده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، ماهنامه علمی نیوتن در مقاله ای که در شماره ماه سپتامبر خود منتشر کرده است با طرح سوالی مبنی بر اینکه پیش از "انفجار بزرگ" و شکل گیری جهان چه چیزی وجود داشته است؟، به طرح و بررسی این مسئله پرداخته است.
در این مقاله آمده است: نه تنها از دیدگاه مذهبی، بلکه از نگاه کیهان شناسی سنتی نیز تنها پاسخی که می توان به این سوال داد، این است که این سخنان "ارتداد" است.
درحقیقت، خداوند زمان و فضا را با انفجار بزرگ خلق کرده است و از آنجا که هیچ انسانی تاکنون نتوانسته به قلمروهای خارج از زمان و فضا راه یابد، بنابراین کسی نمی داند که پیش از انفجار بزرگ چه چیزی وجود داشته است.
امروزه دانشمندان می توانند تاریخ کیهان را از یک میلیونیوم میلیاردیوم ثانیه پس از آغاز انفجار بزرگ بازسازی کنند، اما در توضیح حوادثی که قبل و درست در لحظه وقوع انفجار بزرگ رخ داده است، ناتوان هستند.
به نظر بسیاری از دانشمندان درک این نکته مهم، کلید اصلی شناخت ماهیت بنیادی هستی است. به این ترتیب در سالهای اخیر، تئوری های بسیاری برای حل این معمای بزرگ مطرح شده اند. تئوری های که با شناخت بیشتر ساختارهای ریاضی و فیزیک بویژه فیزیک کوانتوم روز به روز بر توسعه آنها افزوده می شود.
فیزیک کوانتوم شاخه ای از علم فیزیک است که درخصوص پدیده هایی چون حمل و نقل کوانتومی از راه دور و جابجایی ذرات در امواج توضیح می دهد.
به تازگی گروهی از دانشمندان آمریکایی مدل ریاضی جدیدی را توسعه داده اند که براساس آن جهان حاصل متلاشی شدن یک جهان دیگر است. چندی قبل فیزیکدانان موسسه فیزیک و هندسه جاذبه ایالت پن در آمریکا ، براساس این مدل جدید ریاضی نشان داده اند که منشاء هستی بیشتر از آنکه شبیه به یک انفجار بزرگ باشد، به پرش بزرگ شبیه است.
این دانشمندان با استفاده از مدل "حلقه گرانش کوانتوم" که یک ماشین زمان برپایه ریاضی است، به تئوری جدیدی دست یافتند که ترکیبی از جاذبه عمومی و فیزیک کوانتوم است وبه این ترتیب به جای تئوری "انفجار بزرگ"، تئوری "پرش بزرگ" را پیشنهاد کردند.
این درحالی است که "آلن گوث" فیزیکدان و تئوریسین بزرگ موسسه تکنولوژی ماساچوست، اظهار داشت:"من نمی دانم که چه چیزی و چرا منفجر شده و نمی دانم که چه چیزی علت این انفجار بوده است. هیچکس دقیقا نمی داند که شرایط بلافاصله پس از انفجار چگونه بوده است."
در یک فیلم فرضی که درباره تاریخ کیهان ساخته شده است، مشاهده می شود که جهان نخستین بسیار کوچک، متراکم و بسیار گرم بوده است. پیش از نزدیک شدن به زمان صفر یا لحظه وقوع انفجار بزرگ، دمای این جهان نخستین از آنچه که بوده است بسیار بیشتر می شود، تا اینکه از نظر تئوری سرانجام منفجر می شود.
باید پذیرفت که تئوری نسبیت های جاذبه انیشتن درمورد جهان خاستگاهی توضیحی نمی دهد، چراکه هیچ تئوری نمی تواند نشان دهد که وقتی کوانتوم های فیزیکی در حالت بی نهایت قرار می گیرند، چه اتفاقی رخ می دهد.
نیک بوستروم، مدیر موسسه "آینده انسان" دانشگاه آکسفورد در پاسخ به این سوال که "درصورتی که کیهان در رایانه تمدن های بیگانه شبیه سازی شود، چه نتایجی بدست می آید؟" پاسخ داد:" شبیه سازی کیهان شاید بتواند نتایج شگفت انگیزی درمورد قوانین طبیعت را نشان دهد. درواقع احتمال زیادی وجود دارد که کیهان تاکنون روی رایانه های تمدن های بیگانه بسیار پیشرفته ای که در کهکشان های دیگر زندگی می کنند، برای اهداف ناشناخته شبیه سازی شده باشد.
این برنامه بی شک بسیار پیچیده تر از روش های شبیه سازی است که درحال حاضر در اختیار ما قرار دارد.
اما نباید فراموش کرد که فرضیه شبیه سازی کیهان به دست موجودات فرا زمینی زیر سایه احتمال وجود تمدن هایی که در دنیاهای دیگر زندگی می کنند، قرار دارد."
جان آرچیبالد ویلر، فیزیکدان نجوم و ایده پرداز مفهوم و اصطلاح "سیاه چاله ها" با نگاهی مذهبی به منشاء کیهان به مجله نیوتن پاسخ داده است:" برپایه فیزیک کوانتوم، تناسب میان ذرات درون اتم مثل موقعیت و انرژی آنها بطور همزمان قابل تعیین نیستند.
این ذرات در یک حالت پنهان قرار دارند و بنابراین امکان اندازه گیری آنها وجود ندارد. این دقیقا همان اتفاقی است که در جهان رخ می دهد. درحقیقت کیهان می تواند از تراکم چند میلیارد میلیارد واکنش کوانتومی بوجود آمده باشد؟ کسی نمی داند. اما این نکته کاملا روشن است که جهان متولد شده است و وجود دارد تنها به این دلیل که ما می توانیم آن را مشاهده کنیم و همین برای اثبات وجود آن کافی است. گذشته وجود ندارد و هیچ تئوری برای آن نیست. ما در سطوح میکروسکوپی همانطور که در ایجاد حال و آینده دخالت داریم، سعی می کنیم در خلق این گذشته نیز شرکت کنیم."
استفان هاوکینک، فیزیکدان نجوم برجسته انگلیسی از دانشگاه کمریج در خصوص انفجار بزرگ اظهار داشت:" این پرسش که قبل از انفجار بزرگ چه چیزی وجود داشته است، یک سوال بی معنی است. درست مثل این است که بپرسیم آیا جنوبی ترین نقطه زمین قطب جنوب است؟ تمام تاریخ هستی آنگونه که ما می شناسیم به مشاهدات فعلی ما بستگی دارد. قوانین فیزیک کوانتوم تنها می توانند اتفاقات پس از انفجار بزرگ را محاسبه کنند و برای این قوانین مشاهدات، تاریخ گذشته ای از این پدیده را تعیین می کنند که مشاهده شده است. بنابراین مشاهدات درباره زمان حال جهان گذشته آن را تعیین می کند."
در ادامه بررسی دیدگاه های دانشمندان برجسته دنیا در خصوص لحظه آغاز و پیش از انفجار بزرگ، مجله نیوتن به سراغ جفری ویک، ریاضیدان آمریکایی رفته است.
این دانشمند در این خصوص اظهار داشت:"جهان از آنچه که تصور می کنیم کوچکتر است و دیگر پایان یافته است. آنچه که اکنون می بینیم همانند سالنی از آینه است که نوری را که در فضا بصورت نامحدود گسترش می یابد به ما نشان می دهد. اما باید تاکید کرد که حتی اگر پایان یافته باشد، مرزی ندارد. همانند سالن پر از آینه نور یک کهکشان دو مسیر مختلف را برای رسیدن به زمین طی می کند، به این ترتیب یک کهکشان در دو نقطه مختلف آسمان دیده می شود. همانند یک سالن آینه که چند تصویر را از یک چشم نشان می دهد."

 

                                                                          خبرگزاری مهر

ذرات ضدماده ذرات زیراتمی هستند که دارای خواصی ضد خواص ذرات ماده طبیعی هستند، برای مثال، یک پوزیترون معادل ضدذره‌ای الکترون با بار منفی است و دارای بار مثبت است.
هنگامی که یک ذره و ضدذره با هم برخورد می‌کنند، نیست می‌شوند و مقدار زیادی انرژی بر اساس معادله مشهور اینشتین E=mc^۲ آزاد می‌کنند.(E معادل انرژی، m معادل جرم، و cمعادل سرعت نور است.)
ذرات ضدماده در برخوردهای با سرعت‌های بسیار بالا به وجود می‌آیند.
در اولین لحظات پس از مهبانگ (انفجار بزرگ) تنها انرژی موجود بود. هنگامی که جهان سرد شد و گسترش یافت، ذرات ماده و ضدماده به میزان مساوی تولید شدند.
اما ضدماده در دنیای امروز نادر است. دانشمندان مطمئن نیستند، چرا.
یک نظریه حاکی از آن است که در آغاز ماده بیشتری نسبت به ضدماده خلق شد، بنابراین حتی پس از نیست‌شدن آنها در تلاقی دوجانبه به قدر کافی ماده طبیعی به جای ماند تا ستاره‌ها و کهکهشان‌ها را بیافریند.
این پدیده در ابتدا در سال ۱۹۲۸ بوسیله فیزیکدان انگلیسی پل دیراک پیش‌بینی شد. او هنگامی که معادله‌هایی را به دست آورد که برای یک الکترون با بار منفی و یک الکترون با بار مثبت – یک ضدذره- صدق می‌کردند، برای اولین بار وجود ضدذره‌ها را پیش‌بینی کرد.
پیش بینی‌های او با تحربیات فیزیکدان آمریکایی کارل آندرسن در سال ۱۹۳۲ اثبات شد.

                                            

                                                                          همشهری آنلاین